dinsdag 13 juli 2010
Waar is onze vlag?
Onze Thaise vlag, die fier aan ons huis wapperde ter ere van de aankomst van Than, is gestolen. Zaterdagavond hebben vermoedelijk voetbalfans met weinig verstand van vlaggen de vlag met stok en al meegenomen. Beetje jammer. Het enige dat ons rest is een fotootje (Ingrid bedankt!) Heeft iemand hem gezien?
maandag 12 juli 2010
Pindakaas
Afgezien van voorbereidingen voor een algehele controle in het ziekenhuis (vanalles opvangen voor ’t lab) en voor de IND en wat administratief geneuzel, lijken we net een gewoon gezin met een bijna-kleuter. Gelukkig voelt het, dankzij onze vermoeidheid (gebroken nachten), wel als kraamtijd ;).
Wie Than in de wandelgangen tegenkomt, ziet een ‘gewone Hollandse jongen’. Hij meldt zich met ‘Hallo mama!’, ‘Doeii’ en ‘Kom!’ alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ook het ‘mama eeeeh eeeeh’ als hij iets wil, is voor een 3-jarige eigenlijk niet veel bijzonders. Maar wie hem aanspreekt, krijgt nog nul op rekest. Vandaag –toen ik op Floor wachtte bij de muziekschool- had hij een ontmoeting met een meisje van dezelfde leeftijd. Het meisje ging bijna automatisch tegen mij praten. ‘Mag ik met zijn autootjes?’ , ‘Ben jij haar kind?’ (Vrij vertaald: is hij uw kind?’). Op mijn ‘ja’, keek ze even bedenkelijk en vroeg: ‘Heb jij haren geverfd?’.
De taal is een vraag van veel mensen; ‘hoe communiceer je met elkaar?’ Ons antwoord is altijd: ‘dat is nog het minste probleem, eigenlijk’. Enerzijds omdat je met gewoon nederlands praten, ondersteund door nonverbale communicatie en de context, eigenlijk al bijna voldoende kunt. Kijk maar naar hoe je communiceert met een 2-jarige die nog slecht praat. Anderszijds omdat wij wat belangrijke thaise uitdrukkingen kennen en Than het snel oppikt. Zo wijst hij alles op tafel aan en verlangt van ons dat wij benoemen: pindakaas, boter, hagelslag, … Hij herhaalt dan alles. (‘Pindakaas’ vindt hij overigens een leuk woord en wordt te pas en te onpas gebruikt.) Hij herhaalt ons eigenlijk de hele dag door. Vandaag bijvoorbeeld hetgeen ik zei toen ik een glas limonade liet omvallen. (Moet op mijn woorden gaan letten…) En zo wilde hij vandaag zijn gekregen KLM-DickBruna-slabber aan. Even later kwam hij terug met de mededeling ‘Andersom!’. Miffy moest aan de voorkant.
Begrijpen doet hij veel. Zo rende hij om zijn zwembroek te halen, na de mededeling ‘zullen we gaan zwemmen?’. Toen Peter voor de grap onderaan de trap zei: ‘Zo, gaan we lekker slapen’, bleef hij stokstijf staan en konden we hem met moeite duidelijk maken dat het om een grapje ging. Maar ook miscommunicatie is natuurlijk aan de orde. Als je aanwijst in een boek met ‘Wat is dat?’, herhaalt hij netjes ‘Wat is dat.’. En het dankjewel [tantelel] ging heel goed totdat wij gingen antwoorden met ‘asjeblief’. Inmiddels zegt hij trots ‘asjeblief’ als hij iets krijgt. Wij corrigeren dan natuurlijk met ‘dankjewel’. Verwarring compleet.
Wie Than in de wandelgangen tegenkomt, ziet een ‘gewone Hollandse jongen’. Hij meldt zich met ‘Hallo mama!’, ‘Doeii’ en ‘Kom!’ alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ook het ‘mama eeeeh eeeeh’ als hij iets wil, is voor een 3-jarige eigenlijk niet veel bijzonders. Maar wie hem aanspreekt, krijgt nog nul op rekest. Vandaag –toen ik op Floor wachtte bij de muziekschool- had hij een ontmoeting met een meisje van dezelfde leeftijd. Het meisje ging bijna automatisch tegen mij praten. ‘Mag ik met zijn autootjes?’ , ‘Ben jij haar kind?’ (Vrij vertaald: is hij uw kind?’). Op mijn ‘ja’, keek ze even bedenkelijk en vroeg: ‘Heb jij haren geverfd?’.
De taal is een vraag van veel mensen; ‘hoe communiceer je met elkaar?’ Ons antwoord is altijd: ‘dat is nog het minste probleem, eigenlijk’. Enerzijds omdat je met gewoon nederlands praten, ondersteund door nonverbale communicatie en de context, eigenlijk al bijna voldoende kunt. Kijk maar naar hoe je communiceert met een 2-jarige die nog slecht praat. Anderszijds omdat wij wat belangrijke thaise uitdrukkingen kennen en Than het snel oppikt. Zo wijst hij alles op tafel aan en verlangt van ons dat wij benoemen: pindakaas, boter, hagelslag, … Hij herhaalt dan alles. (‘Pindakaas’ vindt hij overigens een leuk woord en wordt te pas en te onpas gebruikt.) Hij herhaalt ons eigenlijk de hele dag door. Vandaag bijvoorbeeld hetgeen ik zei toen ik een glas limonade liet omvallen. (Moet op mijn woorden gaan letten…) En zo wilde hij vandaag zijn gekregen KLM-DickBruna-slabber aan. Even later kwam hij terug met de mededeling ‘Andersom!’. Miffy moest aan de voorkant.
Begrijpen doet hij veel. Zo rende hij om zijn zwembroek te halen, na de mededeling ‘zullen we gaan zwemmen?’. Toen Peter voor de grap onderaan de trap zei: ‘Zo, gaan we lekker slapen’, bleef hij stokstijf staan en konden we hem met moeite duidelijk maken dat het om een grapje ging. Maar ook miscommunicatie is natuurlijk aan de orde. Als je aanwijst in een boek met ‘Wat is dat?’, herhaalt hij netjes ‘Wat is dat.’. En het dankjewel [tantelel] ging heel goed totdat wij gingen antwoorden met ‘asjeblief’. Inmiddels zegt hij trots ‘asjeblief’ als hij iets krijgt. Wij corrigeren dan natuurlijk met ‘dankjewel’. Verwarring compleet.
Abonneren op:
Posts (Atom)