woensdag 21 juli 2010

Immigratie en Naturalisatie

Gisteren zijn we in Den Bosch wezen shoppen voor een verblijfsvergunning voor Than. Bij aankomst in Nederland had hij namelijk alleen nog maar een ‘machtiging voor voorlopig verblijf’, van een half jaar. Met dat belangrijke papiertje kun je bij de IND een verblijfsvergunning aanvragen. Dus hebben we netjes de hele papierwinkel in orde gemaakt, compleet met uittreksels en verklaringen van de gemeente, verklaring voor TBC-onderzoek enz. Vantevoren, bij het maken van de afspraak bij IND (je kunt niet zomaar binnenwandelen), stuitten we echter nog op een probleem. Het visum was verstrekt door de Nederlandse Ambassade in Bangkok, daarbij wordt niet een zg. v-nummer verstrekt. Dat nummer moest ik noemen ter verificatie, nodig om überhaupt een aanvraag te kunnen doen bij de IND. Maar dat hadden we echt niet. Ik: ‘Dus de toekomst van onze zoon hangt af van een v-nummer?’ Dame aan de telefoon: ‘Daar komt het in feite wel op neer ja’. Welkom in de wereld van de immigratie en naturalisatie. Gelukkig toonde de medewerkster in kwestie zich uiteindelijk toch flexibel en vond ze andere manier om te controleren of ik was wie ik zei dat ik was.
Hoe de procedure tot het Nederlanderschap verloopt is voor elk land van herkomst verschillend. Voor Thaise kinderen geldt dat zij met een Thais paspoort naar Nederland komen en een verblijfsvergunning aanvragen. Het eerste jaar fungeren wij formeel nog als pleegouders. In dat jaar doen we een aantal ‘follow-up-rapportages’ en gesprek met de maatschappelijk werkster van Wereldkinderen (die optreedt als 'waarnemer'). Pas daarna geeft Thailand officieel toestemming tot adoptie naar Nederlands recht. Een zorgvuldige werkwijze; ’t is wat werk maar verder niets mis mee. En gister hebben we een mooi document ‘gescoord’ en heeft Than nog leuk vrienden gemaakt met een Colombiaans jongetje die opzien baarde met zijn prachtige Gaudi-toren van Duplo in de speelhoek. Misschien is Than nu geïnspireerd…

zondag 18 juli 2010

Beste allemaal! Heel erg bedankt voor alle berichtjes die jullie voor-, tijdens en na de reis, via blog, e-mail en post naar ons stuurden. Super om zoveel berichten te ontvangen! (Voor Hallmark ligt er overigens nog een uitdaging ;D )
Met Than gaat het heel goed. Zo lang we 't leven eenvoudig houden, zit hij lekker in zijn vel. Hij vindt het heerlijk als Floor uit school komt, om dan samen te spelen. Floor doet altijd haar best om iets leuks met hem te doen. Zoals bijvoorbeeld 'thee met ijsjes' serveren aan een gezelschap poppetjes en beestjes, met het HEMA-servies. Than gedijt op voorspelbaarheid, want dat is voor hem veilig. Ook komt hij zelf met voor hem inmiddels bekende dingetjes op de proppen, ter bevestiging. Zo brengt hij paar keer per dag iets uit het bedritueel te berde: als je dan zijn omhoogstekende snoetje beantwoordt met een kus, zegt hij steevast 'lelteluste' of 'slaap lekke'. En als hij even naar een andere ruimte loopt, zegt hij zwaaiend 'doeii, tot stlaks!'
Het lukt niet altijd om die eenvoud erin te houden op 'n dag. Zo hadden we een ziekenhuisbezoek, waarbij Than een algemene check-up zou krijgen bij de kinderarts. De wachtruimte-met-Efteling-decoratie was leuk, maar bij de arts moest hij uit de kleren en kwam de man dichtbij, dat was fout. Een vreemde die tegen hem praat resulteert al in 'afsluiten', maar als hij je ook moet aanraken en je je broek en shirt uitmoet... daartegen heeft hij gevochten alsof zijn leven ervan af hing. Toen de dokter uiteindelijk naar zijn hartje wilde luisteren met de stethoscoop onder zijn t-shirt (dat shirt ging dus écht niet uit!), werd hij overschreeuwd door Than. (En wellicht de patiëntjes in de kamers ernaast ook.) Heel erg moeilijk was dat, je zou zo graag daar de tijd en gelegenheid hebben om het hem fatsoenlijk uit te leggen en te laten zien. En met dit onderzoekje waren we er niet, want daarna kwam het bloedprikken. Twee verpleegsters en een arts hadden hem uiteindelijk in de 'houdgreep' terwijl ik probeerde te troosten. Dit maken ze toch wel vaker mee, sprak ik uit. 'Nou, zooo erg niet hoor.' De röntgenfoto ging gelukkig veel beter, toen bleef het personeel op afstand en kon ik -getooid in loden jurk- bij hem blijven.
Dagen als deze en dagen waarop hij te maken krijgt met veel onzekerheden en nieuwe mensen, resulteren bij Than in een slechte nachtrust. (En bij ons dus ook.) Maar zolang we ons kunnen aanpassen aan zijn tempo, dan gaat het super!