zondag 18 juli 2010

Beste allemaal! Heel erg bedankt voor alle berichtjes die jullie voor-, tijdens en na de reis, via blog, e-mail en post naar ons stuurden. Super om zoveel berichten te ontvangen! (Voor Hallmark ligt er overigens nog een uitdaging ;D )
Met Than gaat het heel goed. Zo lang we 't leven eenvoudig houden, zit hij lekker in zijn vel. Hij vindt het heerlijk als Floor uit school komt, om dan samen te spelen. Floor doet altijd haar best om iets leuks met hem te doen. Zoals bijvoorbeeld 'thee met ijsjes' serveren aan een gezelschap poppetjes en beestjes, met het HEMA-servies. Than gedijt op voorspelbaarheid, want dat is voor hem veilig. Ook komt hij zelf met voor hem inmiddels bekende dingetjes op de proppen, ter bevestiging. Zo brengt hij paar keer per dag iets uit het bedritueel te berde: als je dan zijn omhoogstekende snoetje beantwoordt met een kus, zegt hij steevast 'lelteluste' of 'slaap lekke'. En als hij even naar een andere ruimte loopt, zegt hij zwaaiend 'doeii, tot stlaks!'
Het lukt niet altijd om die eenvoud erin te houden op 'n dag. Zo hadden we een ziekenhuisbezoek, waarbij Than een algemene check-up zou krijgen bij de kinderarts. De wachtruimte-met-Efteling-decoratie was leuk, maar bij de arts moest hij uit de kleren en kwam de man dichtbij, dat was fout. Een vreemde die tegen hem praat resulteert al in 'afsluiten', maar als hij je ook moet aanraken en je je broek en shirt uitmoet... daartegen heeft hij gevochten alsof zijn leven ervan af hing. Toen de dokter uiteindelijk naar zijn hartje wilde luisteren met de stethoscoop onder zijn t-shirt (dat shirt ging dus écht niet uit!), werd hij overschreeuwd door Than. (En wellicht de patiëntjes in de kamers ernaast ook.) Heel erg moeilijk was dat, je zou zo graag daar de tijd en gelegenheid hebben om het hem fatsoenlijk uit te leggen en te laten zien. En met dit onderzoekje waren we er niet, want daarna kwam het bloedprikken. Twee verpleegsters en een arts hadden hem uiteindelijk in de 'houdgreep' terwijl ik probeerde te troosten. Dit maken ze toch wel vaker mee, sprak ik uit. 'Nou, zooo erg niet hoor.' De röntgenfoto ging gelukkig veel beter, toen bleef het personeel op afstand en kon ik -getooid in loden jurk- bij hem blijven.
Dagen als deze en dagen waarop hij te maken krijgt met veel onzekerheden en nieuwe mensen, resulteren bij Than in een slechte nachtrust. (En bij ons dus ook.) Maar zolang we ons kunnen aanpassen aan zijn tempo, dan gaat het super!

1 opmerking:

  1. Wat zielig voor Than,die onderzoeken en het is niet te begrijpen voor zo'n klein mannetje.
    Fantastisch van Floor dat ze zo lief met haar broertje speelt!

    Allemaal dikke kus van opa en oma Bakker

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.