't Was een week van slapeloze nachten, paracetamol en papieren zakdoeken; van hevige koorts x2 en uiteindelijk een kuurtje tegen de middenoorontsteking van Than. Die ontdekten we toevallig omdat de dokter, naast luisteren naar de longen, ook even in de oren keek. Than had dus naast hevige koorts, al een aantal dagen flinke pijn gehad, ontdekten we nu. Bij hem had zich dat deels geuit in boosheid en zich verzetten ertegen. Als we vroegen waar hij last van had, zei hij 'bui-pijn' terwijl hij naar zijn hoofd greep. Afijn, inmiddels beide kinders weer aan de beterende hand dankzij aandacht, pillen en natuurlijk de mentale ondersteuning van Plurk.
De wah
Nog een anekdote: Toen de was voor tante Cristel klaar was (hun machien deed 't niet), mocht Than bellen om haar dat te vertellen. "Kikkel, de wah-kik-kelaaj". Waarop Cristel zegt: "Wat zeg je, ik versta je niet". Than herhaalt het nog een paar keer, maar Cristel verstaat echt niet wat hij zegt, zo uit de context en aan de telefoon. Ik fluister het even in de telefoon en Cristel zegt 'Ooh, de was is klaar!' Waarop Than verontwaardigd zegt: 'Dat tei ik toh!'