dinsdag 13 juli 2010

Waar is onze vlag?

Onze Thaise vlag, die fier aan ons huis wapperde ter ere van de aankomst van Than, is gestolen. Zaterdagavond hebben vermoedelijk voetbalfans met weinig verstand van vlaggen de vlag met stok en al meegenomen. Beetje jammer. Het enige dat ons rest is een fotootje (Ingrid bedankt!) Heeft iemand hem gezien?

maandag 12 juli 2010

Pindakaas

Afgezien van voorbereidingen voor een algehele controle in het ziekenhuis (vanalles opvangen voor ’t lab) en voor de IND en wat administratief geneuzel, lijken we net een gewoon gezin met een bijna-kleuter. Gelukkig voelt het, dankzij onze vermoeidheid (gebroken nachten), wel als kraamtijd ;).
Wie Than in de wandelgangen tegenkomt, ziet een ‘gewone Hollandse jongen’. Hij meldt zich met ‘Hallo mama!’, ‘Doeii’ en ‘Kom!’ alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ook het ‘mama eeeeh eeeeh’ als hij iets wil, is voor een 3-jarige eigenlijk niet veel bijzonders. Maar wie hem aanspreekt, krijgt nog nul op rekest. Vandaag –toen ik op Floor wachtte bij de muziekschool- had hij een ontmoeting met een meisje van dezelfde leeftijd. Het meisje ging bijna automatisch tegen mij praten. ‘Mag ik met zijn autootjes?’ , ‘Ben jij haar kind?’ (Vrij vertaald: is hij uw kind?’). Op mijn ‘ja’, keek ze even bedenkelijk en vroeg: ‘Heb jij haren geverfd?’.
De taal is een vraag van veel mensen; ‘hoe communiceer je met elkaar?’ Ons antwoord is altijd: ‘dat is nog het minste probleem, eigenlijk’. Enerzijds omdat je met gewoon nederlands praten, ondersteund door nonverbale communicatie en de context, eigenlijk al bijna voldoende kunt. Kijk maar naar hoe je communiceert met een 2-jarige die nog slecht praat. Anderszijds omdat wij wat belangrijke thaise uitdrukkingen kennen en Than het snel oppikt. Zo wijst hij alles op tafel aan en verlangt van ons dat wij benoemen: pindakaas, boter, hagelslag, … Hij herhaalt dan alles. (‘Pindakaas’ vindt hij overigens een leuk woord en wordt te pas en te onpas gebruikt.) Hij herhaalt ons eigenlijk de hele dag door. Vandaag bijvoorbeeld hetgeen ik zei toen ik een glas limonade liet omvallen. (Moet op mijn woorden gaan letten…) En zo wilde hij vandaag zijn gekregen KLM-DickBruna-slabber aan. Even later kwam hij terug met de mededeling ‘Andersom!’. Miffy moest aan de voorkant.
Begrijpen doet hij veel. Zo rende hij om zijn zwembroek te halen, na de mededeling ‘zullen we gaan zwemmen?’. Toen Peter voor de grap onderaan de trap zei: ‘Zo, gaan we lekker slapen’, bleef hij stokstijf staan en konden we hem met moeite duidelijk maken dat het om een grapje ging. Maar ook miscommunicatie is natuurlijk aan de orde. Als je aanwijst in een boek met ‘Wat is dat?’, herhaalt hij netjes ‘Wat is dat.’. En het dankjewel [tantelel] ging heel goed totdat wij gingen antwoorden met ‘asjeblief’. Inmiddels zegt hij trots ‘asjeblief’ als hij iets krijgt. Wij corrigeren dan natuurlijk met ‘dankjewel’. Verwarring compleet.

donderdag 8 juli 2010

Ta Papa


Een dag of vijf, zijn we nu thuis met Than. En het gaat goed. In aanmerking genomen wat hij allemaal heeft meegemaakt, doet Than het voorbeeldig. Natuurlijk zijn er allerlei dingen waarmee we aan de slag moeten. Dat hoort nu eenmaal bij zijn achtergrond. Zo wordt hij bijvoorbeeld vaak ‘s nachts wakker en raakt hij dan in paniek als hij niet direct iemand ziet en kan hij nog niet even alleen spelen en moet hij de hele dag ‘vermaakt’ worden. Ook volgt hij mij (Astrid) de hele dag in huis en wil hij je geen seconde uit het oog verliezen. En ondanks dit teken van een goede start voor hechting, merken we dat we er nog lang niet zijn. En natuurlijk moeten wij ook erg wennen aan de nieuwe situatie. Het zijn nu nog even tropendagen en dat zullen tropenweken worden. Maar het gaat naar omstandigheden heel goed.
Steeds zijn er nieuwe dingen die wijzen op zijn -zo andere- achtergrond. Zijn verbaasde gezicht toen hij papa door de telefoon hoorde. De keer dat hij achter de TNT-brievenbus ging kijken waar de post bleef die ik aan de voorkant erin gooide. Zijn blij verraste gezicht toen papa hem in de nek zette (nooit eerder gedaan, wat een lol!). Het feit dat hij geen lange broek aan wilde: ‘ta papa!’. (Een lange broek is in zijn beleving voor grote mensen (mannen), hij kent niets anders dan een korte broek. In Thailand dragen volwassen mannen nooit een korte broek, dat is iets voor kinderen.) De keer dat ik -watertandend- weer eens vers brood op tafel had: bij Than plakte het tegen z’n gehemelte, waarbij hij een smakkend geluid maakte en een vies gezicht trok. Het feit hij elke ochtend naar de lucht wijst, en buiten gaat kijken tegen welk glazen plafond zijn met helium gevulde ballon hangt, die hij per ongeluk losliet (sorry opa&oma!). Zijn vergulde gezicht toen hij in een AH-karretje werd geplant en ik het in beweging zette. Zijn vertwijfelde blik bij de kadootjes voor Floor, het lijkt niet bij hem aan te komen wat 'jarig zijn' bij ons betekent. Zijn fascinatie voor de ronddraaiende was.

zondag 4 juli 2010

Heerlijk thuis!



Wat heerlijk om thuis te zijn! Op Schiphol werden we opgewacht door Peet's ouders en zussen (erg leuk dat jullie voor ons op deze onmenselijke tijd uit je bed kwamen!).
Thuis was Than was direct bij binnenkomst al op zijn gemak; herkende ons huis van de foto's die hij vooraf van ons toegestuurd had gekregen. Na enkele minuten al, huppelde hij vrolijk door het huis. Nu viel alles op zijn plek. Wat was het ook een vermoeiende en verwarrende reis voor hem, met de vele adressen die we hebben aangedaan, en vele verplichte activiteiten, afgesloten met een lange, nachtelijke vliegreis waarin het slapen maar niet lukte. En ondanks dat die slaap overdag niet werd ingehaald, behield Than gister en vandaag zijn blije koppie. Ook voor onszelf is het erg fijn: het Grote Genieten is begonnen! En daar hoort ook bij: kinderzitje van zolder halen. Op de foto zie je hoe Than zijn eigen kinderzitje op de fiets monteert; hij vindt het geweldig om ons te helpen bij alles wat we doen. Sanoek!

donderdag 1 juli 2010

Die kant gaan we op! (Bijna thuis)


En: een oproepje aan jullie allemaal
Beste allemaal, Wederom bedankt voor jullie berichtjes op de site, leuk om elke dag weer wat nieuws te lezen!
Ons bezoekje aan Koh Samet is bijna afgelopen. Zo meteen vertrekken we terug naar Bangkok. Morgen zijn Than’s reisdocumenten klaar. Diezelfde avond (vrijdag) vliegen we terug naar Nederland. Hoewel we in eerste instantie het liefst zo snel mogelijk naar huis hadden gewild, merken we dat deze dagen veel nut hebben gehad. Doordat we even wat langer op één plek bleven en hier niets anders te doen was dan zwemmen/eten/slapen, konden we het leven simpel houden en kregen we de gelegenheid elkaar beter te leren kennen. Daardoor ging de communicatie steeds beter. We zien nu ook duidelijk waarmee we aan de slag moeten als we thuis komen, en waarom. Than moet nog een proces door waarin hij zich aan ons gaat hechten. We hebben nu ervaren dat we als ouders nog ‘inwisselbaar’ zijn. Hij heeft nooit een ‘vaste’ vader of moeder gehad en gedraagt zich naar de vervulling van zijn basisbehoeften. Wie hem eten/drinken geeft of aandacht, wordt beloond met zijn gulle lach. Maar schijn bedriegt, in werkelijkheid vertrouwt hij niemand en voelt hij zich bij niemand veilig. Een onvoorwaardelijke band heeft hij nog nooit gehad. Zo heeft hij niet hoeven huilen bij het afscheid van het kindertehuis. Dat een bijna-kleuter met zo weinig emotie afscheid neemt van de plek waar hij is opgegroeid, spreekt boekdelen. Dat vertrouwen moeten wij zien te winnen. Dat gaan we doen door zijn wereld klein te houden voorlopig, door geen ‘kraam’bezoek te ontvangen, door hem niet mee te nemen naar feestjes enz. Maar daar hebben we ook jullie hulp bij nodig: wanneer je hem ontmoet, houd dan fysieke afstand (geen hand, geen knuffel); wanneer je iets te eten of drinken wil geven (of misschien een kadootje) geef dat dan via Peter of mij; wanneer hij zich pijn doet, laat hem door ons troosten; wanneer hij zelf toenadering zoekt, houd dat dan een beetje af, laat hem niet bij je op schoot klimmen bijvoorbeeld. Het voelt misschien vreemd, maar hoe beter iedereen zich aan deze regels houdt, des sneller Than een basisvertrouwen/-veiligheid opbouwt. En dat is heel erg belangrijk voor zijn verdere ontwikkeling. Wanneer het wat beter gaat, kunnen opa’s/oma/ooms/tantes/neefjes/nichtjes en mensen uit directe omgeving wat dichter bij hem komen en zo maken we het kringetje geleidelijk aan groter. Hoe lang dit gaat duren is niet vantevoren te zeggen.
Op deze blog zullen we nog regelmatig van ons laten horen, zodat je verdere ontwikkelingen nog kunt volgen, als je dat leuk vindt.

Tot slot nog een kleine feitenverzameling van de afgelopen 1,5 week:
• Than houdt van spicy food (en is sowieso een bodemloze put aangezien hij alleen afgemeten porties op tijd en uur is gewend);
• Than kan nog niet zo goed uit de voeten met duplo of ander bouwmateriaal, maar je kan er ook heel goed mee gooien;
• Than is een waterrat: nooit eerder zee of zwembad gezien, maar plonst er direct in;
• De vrijheid overviel Than een beetje bij ons, bijv.: naar de wc wanneer je wil, en dat dus 100x op een dag willen doen, zo ook met tandenpoetsen, water drinken, iets eten, handen wassen enz. Ook een vol bord met eten in het restaurant is lastig, die moet leeg als het aan hem ligt;
• Floor wil graag oppassen, voor een kleine vergoeding;
• Papa en mama moesten wel een beetje wennen aan het ritme en de ‘nukken’ van een 3-jarige. Even terughalen hoe dat ook al weer moest ;)
• Than wil niet aankleden na het douchen, waarschijnlijk werden ze in het tehuis eerst helemaal ingepoederd. Een foto getuigt daarvan en zo’n bus poeder kregen we ook in grootverpakking mee van de directrice.
• Than is een heel zelfstandig jongetje (aankleden, tandenpoetsen, naar de wc, met vork en lepel eten)
• Than doet alles wat Floor doet, exact na.
• Than kent al de volgende woordjes: kam (eerste woordje) tieteboe (kiekeboe), tlooi (Floor met de ‘r’ van Peet) of tloo’tje (floortje), papa, mama, hallo, olietan (oliefant), nijpaad, asjebief, dankewel, auto, boot, appel, tulip (tulp), éé-téé-dlie! & hij kan het hele volkslied van Thailand zingen.
• Ons Thais wordt ongeveer in hetzelfde tempo steeds beter. Aldus Floor: ‘Mag ik nog een beetje nám?’ ‘Zullen we ‘kin-khaao?’

maandag 28 juni 2010

Waterman (2)

De tweede keer van zijn leven in een zwembad: hartstikke eng nog (NOT!).

zondag 27 juni 2010

We zijn lekker geinstalleerd in ons huisje op het strand, waar we wat meer leefruimte hebben dan in Bangkok. Bovendien staan we in 20 stappen op het strand en is het hier van alle gemakken voorzien. Ook lekker rustig aangezien het 'low season' is vanwege de regentijd ('yes, many rain now' zei een lokale dame). Nou die regen is gewoon een warme douche, net als het zeewater, en deert ons dus niet. Ondanks het fijne plekje, kijken we ernaar uit weer thuis te zijn. Dan kunnen we beginnen om Than wat rust, structuur & duidelijkheid te bieden. Want -hoewel hij geniet van het 'zwemmen'- dat heeft hij hard nodig. Foto: heerlijke Thaise curry gisteravond op het strand.