Portret na de ondertekening op de stoep bij het Adoption Center.
Om 9.00 werden we verwacht bij het Adoption Center voor de Boardmeeting. De belangrijkste formaliteit als je in Thailand adopteert. Een ‘board’ van prominente mensen en maatschappelijk werkers wil je als gezin ontmoeten voordat je officieel toestemming krijgt voor de adoptie via het ‘Memorandum of Agreement’. Het was een uitdaging om op tijd te zijn en dat lukte dan ook niet met het drukke verkeer in de spits van Bangkok (die hier tot 12.00u duurt). Thanwa sliep nog vast toen we hem wekten voor het ontbijt van 7.00uur. Zijn ‘regime\ van 6.00u opstaan in het tehuis is hij al vergeten.
Bij onze –te late- aankomst werden we direct doorgesluisd naar het gangetje met stoelen waar je wordt opgehaald voor de meeting. Daar ontmoetten we de ons bekende ‘social worker’ en na een paar handtekeningen en een slok water werden we binnengeroepen in de grote vergaderzaal. Aan de overkant een hele rij boardmembers klaar, zo’n 10 á 12 paar ogen op ons gericht. Vragen werden een voor een gesteld via de microfoons, en wij reageerden alvorens op ons eigen microfoonknopje te hebben gedrukt. Het autootje waarmee Than enthousiast over de tafel reed gaf een boel storing op dat geluidssysteem, maar we hebben netjes kunnen antwoorden op de vragen. ‘What kind of education do you plan to give him?’ ‘How are you going to combine work and the care for Thanwa?’ en uiteindelijk aan Floor: ‘Would you sing a song for us?’ (Dat was een beetje teveel gevraagd.) En voor Than een rijtje vragen in het Thais waarop hij reageerde met een afgewende blik en stilzwijgen. Uiteindelijk kregen we hartelijke felicitaties en was de sessie afgelopen.
Verder was het een relatief relaxte dag vandaag. Je merkt dat we nu een paar dagen op hetzelfde adres zijn; dat doet hem goed. Than leert elke dag veel bij. Inmiddels heeft hij ook door dat wanneer je wat koopt, je dat aan de caissière moet geven, en dat je dat dan later weer terugkrijgt. Ook leert hij woordjes: papa, mama, too’tje (Floortje), kam, appel, tip (=kip), kop-koen-krap-dank-je-wel (in één adem). Verder kletst hij vrolijk in het Thais tegen ons en leren ook wij elke dag bij. En als we niet begrijpen wat hij wil, wijst nog eens nadrukkelijk met zijn vingertje. Je merkt wel dat de impact van deze situatie groot is. Tot voor kort speelde zijn leven zich af op het rustige terrein van het kindertehuis, met elke dag exact dezelfde structuur (inclusief middagslaapje) en 1x per maand een uitstapje buiten het terrein. De herrie en blingbling in winkels, de drukte op straat en de uitstapjes die we moeten maken voor alle formaliteiten, maken dat het erg vermoeiend voor hem is. En bij hem resulteert dit soms in grote frustratie. Straks als we thuis zijn moet er rust in de tent komen, dan zal hij wat lekkerder in zijn vel gaan zitten. En voor nu doen we ’t zo goed als mogelijk.
Hoi, erg leuk om alles te volgen. Fijn dat alles vrij voorspoedig gaat. Bijna een paar dagen relaxen op het strand. Nog veel plezier.
BeantwoordenVerwijderenGroetjes Jolanda
Ik volg de belevenissen van de familie Bakker in Thailand op de voet ;-) Interessant om te lezen hoe het hele proces verloopt. Than gedraagt zich als een echte jongen. Hij lijkt zichzelf te kunnen zijn bij jullie. Da's alvast een hele goede start. Straks een welverdiend weekje rust en eenmaal in ons kikkerlandje kunnen jullie echt aan elkaar gaan wennen. Spannend allemaal!
BeantwoordenVerwijderenDikke kus van de buurvrouw X
Hoi hoi!
BeantwoordenVerwijderenVolg jullie belevenissen ook elke dag! Leuk om te lezen, kan begrijpen dat het allemaal heel spannend is! Vooral vandaag dan met al die ogen op je gericht en die vragen...
Nog even en dan lekker genieten van elkaar en het mooie land waar jullie nu zijn!
Wat zien jullie er allemaal mooi uit op de bovenste foto!
Leuk dat Thanwa al vee woordjes kan praten, en zo snel!
Denk aan jullie!
X Mirjam X
ik benzo blij :-))) gr.rob
BeantwoordenVerwijderen