maandag 8 november 2010

November

November. De maand waarin het bedoeling was weer aan het werk te gaan, na ouderschapsverlof. We hebben echter een andere beslissing genomen. In dit eerste jaar moet een van ons thuis blijven, vinden we. Opvang regelen voor Than is nog niet verstandig. Dus wordt Astrid komend schooljaar 'thuisblijfmoeder-met-wat-thuisklussen-voor-de-hogeschool'. 't Klinkt heel gezellig, maar 't is echt ff wennen aan het idee.
November is ook de maand van 'KOU_OU!' Zoals Than dat zegt als hij buiten komt. De boswandelingen in oktober waren nog prima. Maar inmiddels lijkt het alsof hij naar Lapland is verhuisd. De laagste temperatuur die hij eerder meemaakte was 25 graden ofzo. Dus maar alvast de poolspullen van zolder gehaald en hem een paar wanten gegeven. Het duurde even voordat hij doorhad dat je daar je handen in kunt steken; en vervolgens even voordat hij het speciale kamertje voor de duim ontdekte. Inmiddels moeten we hem aanmoedigen ze binnenshuis uit te doen.
November is daarnaast van 'steeds minder vaak wakker worden 's nachts'. Maar dan we moeten we geen gekke dingen doen. Een eerste ervaring op een klein verjaardagsfeestje in de familie resulteerde in een nacht waarin hij ieder uur in paniek wakker werd. We mustn't push our luck! Maar verder is het extra bed in zijn kamer terug naar zolder en kunnen we buiten zijn deur wachten tot hij slaapt.
November was helaas ook van 'weer een ziekenhuisbezoekje'. Het was niet gepland: Than viel van de bank waardoor zijn ellepijp (onderarm) uit z'n verband schoot. Het kostte een verblijf van ruim 4 uur bij eerste hulp, 3 rontgensessies en 2 pijnlijke behandelingen om het botje te laten terugschieten, maar uiteindelijk valt het reuze mee. Afgezien van weer een heftige nacht met angstdromen, heeft hij er niets aan overgehouden.
November is tenslotte ook van 'Than wordt bijna vier jaar'. We zijn benieuwd of hij iets gaat snappen van jarig zijn. Dat hij vier gaat worden betekent overigens niet dat al naar school gaat. In overleg met school hebben we besloten pas op z'n vroegst in februari of maart een voorzichtige start te maken. Kan Astrid nog lekker genieten van het thuisblijfmoederschap! ;)


















Een greep uit Than's uitspraken van de afgelopen tijd:
[appelbanaan?] Mag ik iets van fruit?
[Olee!] Oh jee!
[Mama lamp open?] Mama, mag de lamp aan?
Mama: 'goed zo schatje!' Than: [Nee! Than!] (=ik heet geen 'schatje'!)
Met een wijsvinger opgeheven naast zijn oor: [Kijk eens!] (=Luister eens!)

zondag 10 oktober 2010

Ogenschijnlijk niets


Meer dan drie maanden zijn we nu thuis met Than. Soms lijkt het alsof het nooit anders is geweest. De dagelijkse boterham met pindakaas en hagelslag, rennen naar een AH-kinderkarretje (mét vlaggetje ook al staat die achteraan), samen de was ophangen, kijken naar favoriet Engie Bengie, meezingen met Knofje’s koeterwaals, en een soepel bedritueel met pjama-aa/tannepoete/boekeleze/tlapen. Maar er zijn ook genoeg momenten waarop je je weer realiseert ‘Than heeft al een ander leven achter de rug’ en ‘we moeten elkaar nog leren kennen’. Bijvoorbeeld wanneer hij ’s nachts wakker wordt (2 tot 5 keer per nacht); vaak door een vervelende droom. Of wanneer je je realiseert dat hij 24 uur per dag Floor en ons imiteert, álles wat we zeggen en doen. Of het typisch Aziatische ‘ja’ op een ontkennende vraag (‘wil je geen brood meer?’ ‘Ja’). Of wanneer je je realiseert dat mensen vaker omkijken als je langsloopt met Than, en vaker je kind aanspreken en willen aanraken dan ik bij Floor gewend was op die leeftijd.
Uitstapjes en afspraken met anderen doen we nog steeds mondjesmaat. Ook al doet hij Than stoer met alles mee, een teveel aan activiteiten en indrukken is niet aan te raden. Voor Than is een ommetje naar de twee schommels in het plantsoen een straat verderop, al een groot feest. We moeten ons blijven realiseren dat hij pas drie maanden geleden zijn eerste rit in een auto had, zijn eerste eigen doosje kleurpotloodjes, zijn eerste bezoek aan een supermarkt, eerste boterham, eerste keer slapen in een vreemd bed (compleet met nachtzoen van wildvreemde mensen).

De weken vliegen voorbij, waarin je ogenschijnlijk ‘niets’ doet, althans niets vermeldenswaardigs. Ondertussen leren we elkaar beter kennen, ‘groeit de nieuwe situatie aan ons’ en ben je elke dag hartstikke druk daarmee bezig. Enkele van de afgelopen weken waren overigens extreem hectisch. Peter belandde in het ziekenhuis met een geperforeerde ontstoken blindedarm. Achteraf bleek hij al een dag of vijf met die perforatie rond te lopen, waardoor zijn buik gespoeld moest worden en drie kuren antibiotica via infuus moesten worden toegediend. Hij is erg ziek geweest, vooral na de operatie. Het ziekenhuisverblijf duurde een hele week. Inmiddels gaat het goed, eet en drinkt hij weer en zal uiteindelijk alleen de enorme verticale ritssluiting op zijn onderbuik, getuigen van dit avontuur.

Het gaat dus goed met ons allevier. De impact van de nieuwe situatie is nog steeds groot, maar dat kan niet anders na slechts drie maanden. We gaan er lekker de tijd voor nemen.

maandag 2 augustus 2010

Vakantiekiekjes


Ruim vier weken zijn we nu thuis en op dit moment houden we een beetje vakantie rundum hause. Than vermaakt zich prima en heeft geen uitstapjes nodig. Voor Floor doen we dat wel, zoals een zonnig dagje 'DippieDoe'. Maar ook thuis weinig reden tot verveling, samen met haar nieuwbakken broertje.


woensdag 21 juli 2010

Immigratie en Naturalisatie

Gisteren zijn we in Den Bosch wezen shoppen voor een verblijfsvergunning voor Than. Bij aankomst in Nederland had hij namelijk alleen nog maar een ‘machtiging voor voorlopig verblijf’, van een half jaar. Met dat belangrijke papiertje kun je bij de IND een verblijfsvergunning aanvragen. Dus hebben we netjes de hele papierwinkel in orde gemaakt, compleet met uittreksels en verklaringen van de gemeente, verklaring voor TBC-onderzoek enz. Vantevoren, bij het maken van de afspraak bij IND (je kunt niet zomaar binnenwandelen), stuitten we echter nog op een probleem. Het visum was verstrekt door de Nederlandse Ambassade in Bangkok, daarbij wordt niet een zg. v-nummer verstrekt. Dat nummer moest ik noemen ter verificatie, nodig om überhaupt een aanvraag te kunnen doen bij de IND. Maar dat hadden we echt niet. Ik: ‘Dus de toekomst van onze zoon hangt af van een v-nummer?’ Dame aan de telefoon: ‘Daar komt het in feite wel op neer ja’. Welkom in de wereld van de immigratie en naturalisatie. Gelukkig toonde de medewerkster in kwestie zich uiteindelijk toch flexibel en vond ze andere manier om te controleren of ik was wie ik zei dat ik was.
Hoe de procedure tot het Nederlanderschap verloopt is voor elk land van herkomst verschillend. Voor Thaise kinderen geldt dat zij met een Thais paspoort naar Nederland komen en een verblijfsvergunning aanvragen. Het eerste jaar fungeren wij formeel nog als pleegouders. In dat jaar doen we een aantal ‘follow-up-rapportages’ en gesprek met de maatschappelijk werkster van Wereldkinderen (die optreedt als 'waarnemer'). Pas daarna geeft Thailand officieel toestemming tot adoptie naar Nederlands recht. Een zorgvuldige werkwijze; ’t is wat werk maar verder niets mis mee. En gister hebben we een mooi document ‘gescoord’ en heeft Than nog leuk vrienden gemaakt met een Colombiaans jongetje die opzien baarde met zijn prachtige Gaudi-toren van Duplo in de speelhoek. Misschien is Than nu geïnspireerd…

zondag 18 juli 2010

Beste allemaal! Heel erg bedankt voor alle berichtjes die jullie voor-, tijdens en na de reis, via blog, e-mail en post naar ons stuurden. Super om zoveel berichten te ontvangen! (Voor Hallmark ligt er overigens nog een uitdaging ;D )
Met Than gaat het heel goed. Zo lang we 't leven eenvoudig houden, zit hij lekker in zijn vel. Hij vindt het heerlijk als Floor uit school komt, om dan samen te spelen. Floor doet altijd haar best om iets leuks met hem te doen. Zoals bijvoorbeeld 'thee met ijsjes' serveren aan een gezelschap poppetjes en beestjes, met het HEMA-servies. Than gedijt op voorspelbaarheid, want dat is voor hem veilig. Ook komt hij zelf met voor hem inmiddels bekende dingetjes op de proppen, ter bevestiging. Zo brengt hij paar keer per dag iets uit het bedritueel te berde: als je dan zijn omhoogstekende snoetje beantwoordt met een kus, zegt hij steevast 'lelteluste' of 'slaap lekke'. En als hij even naar een andere ruimte loopt, zegt hij zwaaiend 'doeii, tot stlaks!'
Het lukt niet altijd om die eenvoud erin te houden op 'n dag. Zo hadden we een ziekenhuisbezoek, waarbij Than een algemene check-up zou krijgen bij de kinderarts. De wachtruimte-met-Efteling-decoratie was leuk, maar bij de arts moest hij uit de kleren en kwam de man dichtbij, dat was fout. Een vreemde die tegen hem praat resulteert al in 'afsluiten', maar als hij je ook moet aanraken en je je broek en shirt uitmoet... daartegen heeft hij gevochten alsof zijn leven ervan af hing. Toen de dokter uiteindelijk naar zijn hartje wilde luisteren met de stethoscoop onder zijn t-shirt (dat shirt ging dus écht niet uit!), werd hij overschreeuwd door Than. (En wellicht de patiëntjes in de kamers ernaast ook.) Heel erg moeilijk was dat, je zou zo graag daar de tijd en gelegenheid hebben om het hem fatsoenlijk uit te leggen en te laten zien. En met dit onderzoekje waren we er niet, want daarna kwam het bloedprikken. Twee verpleegsters en een arts hadden hem uiteindelijk in de 'houdgreep' terwijl ik probeerde te troosten. Dit maken ze toch wel vaker mee, sprak ik uit. 'Nou, zooo erg niet hoor.' De röntgenfoto ging gelukkig veel beter, toen bleef het personeel op afstand en kon ik -getooid in loden jurk- bij hem blijven.
Dagen als deze en dagen waarop hij te maken krijgt met veel onzekerheden en nieuwe mensen, resulteren bij Than in een slechte nachtrust. (En bij ons dus ook.) Maar zolang we ons kunnen aanpassen aan zijn tempo, dan gaat het super!

dinsdag 13 juli 2010

Waar is onze vlag?

Onze Thaise vlag, die fier aan ons huis wapperde ter ere van de aankomst van Than, is gestolen. Zaterdagavond hebben vermoedelijk voetbalfans met weinig verstand van vlaggen de vlag met stok en al meegenomen. Beetje jammer. Het enige dat ons rest is een fotootje (Ingrid bedankt!) Heeft iemand hem gezien?

maandag 12 juli 2010

Pindakaas

Afgezien van voorbereidingen voor een algehele controle in het ziekenhuis (vanalles opvangen voor ’t lab) en voor de IND en wat administratief geneuzel, lijken we net een gewoon gezin met een bijna-kleuter. Gelukkig voelt het, dankzij onze vermoeidheid (gebroken nachten), wel als kraamtijd ;).
Wie Than in de wandelgangen tegenkomt, ziet een ‘gewone Hollandse jongen’. Hij meldt zich met ‘Hallo mama!’, ‘Doeii’ en ‘Kom!’ alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ook het ‘mama eeeeh eeeeh’ als hij iets wil, is voor een 3-jarige eigenlijk niet veel bijzonders. Maar wie hem aanspreekt, krijgt nog nul op rekest. Vandaag –toen ik op Floor wachtte bij de muziekschool- had hij een ontmoeting met een meisje van dezelfde leeftijd. Het meisje ging bijna automatisch tegen mij praten. ‘Mag ik met zijn autootjes?’ , ‘Ben jij haar kind?’ (Vrij vertaald: is hij uw kind?’). Op mijn ‘ja’, keek ze even bedenkelijk en vroeg: ‘Heb jij haren geverfd?’.
De taal is een vraag van veel mensen; ‘hoe communiceer je met elkaar?’ Ons antwoord is altijd: ‘dat is nog het minste probleem, eigenlijk’. Enerzijds omdat je met gewoon nederlands praten, ondersteund door nonverbale communicatie en de context, eigenlijk al bijna voldoende kunt. Kijk maar naar hoe je communiceert met een 2-jarige die nog slecht praat. Anderszijds omdat wij wat belangrijke thaise uitdrukkingen kennen en Than het snel oppikt. Zo wijst hij alles op tafel aan en verlangt van ons dat wij benoemen: pindakaas, boter, hagelslag, … Hij herhaalt dan alles. (‘Pindakaas’ vindt hij overigens een leuk woord en wordt te pas en te onpas gebruikt.) Hij herhaalt ons eigenlijk de hele dag door. Vandaag bijvoorbeeld hetgeen ik zei toen ik een glas limonade liet omvallen. (Moet op mijn woorden gaan letten…) En zo wilde hij vandaag zijn gekregen KLM-DickBruna-slabber aan. Even later kwam hij terug met de mededeling ‘Andersom!’. Miffy moest aan de voorkant.
Begrijpen doet hij veel. Zo rende hij om zijn zwembroek te halen, na de mededeling ‘zullen we gaan zwemmen?’. Toen Peter voor de grap onderaan de trap zei: ‘Zo, gaan we lekker slapen’, bleef hij stokstijf staan en konden we hem met moeite duidelijk maken dat het om een grapje ging. Maar ook miscommunicatie is natuurlijk aan de orde. Als je aanwijst in een boek met ‘Wat is dat?’, herhaalt hij netjes ‘Wat is dat.’. En het dankjewel [tantelel] ging heel goed totdat wij gingen antwoorden met ‘asjeblief’. Inmiddels zegt hij trots ‘asjeblief’ als hij iets krijgt. Wij corrigeren dan natuurlijk met ‘dankjewel’. Verwarring compleet.