donderdag 1 juli 2010

Die kant gaan we op! (Bijna thuis)


En: een oproepje aan jullie allemaal
Beste allemaal, Wederom bedankt voor jullie berichtjes op de site, leuk om elke dag weer wat nieuws te lezen!
Ons bezoekje aan Koh Samet is bijna afgelopen. Zo meteen vertrekken we terug naar Bangkok. Morgen zijn Than’s reisdocumenten klaar. Diezelfde avond (vrijdag) vliegen we terug naar Nederland. Hoewel we in eerste instantie het liefst zo snel mogelijk naar huis hadden gewild, merken we dat deze dagen veel nut hebben gehad. Doordat we even wat langer op één plek bleven en hier niets anders te doen was dan zwemmen/eten/slapen, konden we het leven simpel houden en kregen we de gelegenheid elkaar beter te leren kennen. Daardoor ging de communicatie steeds beter. We zien nu ook duidelijk waarmee we aan de slag moeten als we thuis komen, en waarom. Than moet nog een proces door waarin hij zich aan ons gaat hechten. We hebben nu ervaren dat we als ouders nog ‘inwisselbaar’ zijn. Hij heeft nooit een ‘vaste’ vader of moeder gehad en gedraagt zich naar de vervulling van zijn basisbehoeften. Wie hem eten/drinken geeft of aandacht, wordt beloond met zijn gulle lach. Maar schijn bedriegt, in werkelijkheid vertrouwt hij niemand en voelt hij zich bij niemand veilig. Een onvoorwaardelijke band heeft hij nog nooit gehad. Zo heeft hij niet hoeven huilen bij het afscheid van het kindertehuis. Dat een bijna-kleuter met zo weinig emotie afscheid neemt van de plek waar hij is opgegroeid, spreekt boekdelen. Dat vertrouwen moeten wij zien te winnen. Dat gaan we doen door zijn wereld klein te houden voorlopig, door geen ‘kraam’bezoek te ontvangen, door hem niet mee te nemen naar feestjes enz. Maar daar hebben we ook jullie hulp bij nodig: wanneer je hem ontmoet, houd dan fysieke afstand (geen hand, geen knuffel); wanneer je iets te eten of drinken wil geven (of misschien een kadootje) geef dat dan via Peter of mij; wanneer hij zich pijn doet, laat hem door ons troosten; wanneer hij zelf toenadering zoekt, houd dat dan een beetje af, laat hem niet bij je op schoot klimmen bijvoorbeeld. Het voelt misschien vreemd, maar hoe beter iedereen zich aan deze regels houdt, des sneller Than een basisvertrouwen/-veiligheid opbouwt. En dat is heel erg belangrijk voor zijn verdere ontwikkeling. Wanneer het wat beter gaat, kunnen opa’s/oma/ooms/tantes/neefjes/nichtjes en mensen uit directe omgeving wat dichter bij hem komen en zo maken we het kringetje geleidelijk aan groter. Hoe lang dit gaat duren is niet vantevoren te zeggen.
Op deze blog zullen we nog regelmatig van ons laten horen, zodat je verdere ontwikkelingen nog kunt volgen, als je dat leuk vindt.

Tot slot nog een kleine feitenverzameling van de afgelopen 1,5 week:
• Than houdt van spicy food (en is sowieso een bodemloze put aangezien hij alleen afgemeten porties op tijd en uur is gewend);
• Than kan nog niet zo goed uit de voeten met duplo of ander bouwmateriaal, maar je kan er ook heel goed mee gooien;
• Than is een waterrat: nooit eerder zee of zwembad gezien, maar plonst er direct in;
• De vrijheid overviel Than een beetje bij ons, bijv.: naar de wc wanneer je wil, en dat dus 100x op een dag willen doen, zo ook met tandenpoetsen, water drinken, iets eten, handen wassen enz. Ook een vol bord met eten in het restaurant is lastig, die moet leeg als het aan hem ligt;
• Floor wil graag oppassen, voor een kleine vergoeding;
• Papa en mama moesten wel een beetje wennen aan het ritme en de ‘nukken’ van een 3-jarige. Even terughalen hoe dat ook al weer moest ;)
• Than wil niet aankleden na het douchen, waarschijnlijk werden ze in het tehuis eerst helemaal ingepoederd. Een foto getuigt daarvan en zo’n bus poeder kregen we ook in grootverpakking mee van de directrice.
• Than is een heel zelfstandig jongetje (aankleden, tandenpoetsen, naar de wc, met vork en lepel eten)
• Than doet alles wat Floor doet, exact na.
• Than kent al de volgende woordjes: kam (eerste woordje) tieteboe (kiekeboe), tlooi (Floor met de ‘r’ van Peet) of tloo’tje (floortje), papa, mama, hallo, olietan (oliefant), nijpaad, asjebief, dankewel, auto, boot, appel, tulip (tulp), éé-téé-dlie! & hij kan het hele volkslied van Thailand zingen.
• Ons Thais wordt ongeveer in hetzelfde tempo steeds beter. Aldus Floor: ‘Mag ik nog een beetje nám?’ ‘Zullen we ‘kin-khaao?’

maandag 28 juni 2010

Waterman (2)

De tweede keer van zijn leven in een zwembad: hartstikke eng nog (NOT!).

zondag 27 juni 2010

We zijn lekker geinstalleerd in ons huisje op het strand, waar we wat meer leefruimte hebben dan in Bangkok. Bovendien staan we in 20 stappen op het strand en is het hier van alle gemakken voorzien. Ook lekker rustig aangezien het 'low season' is vanwege de regentijd ('yes, many rain now' zei een lokale dame). Nou die regen is gewoon een warme douche, net als het zeewater, en deert ons dus niet. Ondanks het fijne plekje, kijken we ernaar uit weer thuis te zijn. Dan kunnen we beginnen om Than wat rust, structuur & duidelijkheid te bieden. Want -hoewel hij geniet van het 'zwemmen'- dat heeft hij hard nodig. Foto: heerlijke Thaise curry gisteravond op het strand.

vrijdag 25 juni 2010

Waterman!

Lang was de reis via omweg en autoziekte, spannend was het boottochtje, maar hoe trots is hij op oranje bandjes, en hoe enthousiast loopt hij linea recta de zee in die voor het eerst van z'n leven ziet. Groetjes uit Koh Samet!

donderdag 24 juni 2010



Vandaag hadden we tijd voor de Bangkok Zoo en een audiëntie bij de Thaise koning der dieren. Sawadie Kaa!

woensdag 23 juni 2010

Woensdag 23 juni: Boardmeeting


Portret na de ondertekening op de stoep bij het Adoption Center.
Om 9.00 werden we verwacht bij het Adoption Center voor de Boardmeeting. De belangrijkste formaliteit als je in Thailand adopteert. Een ‘board’ van prominente mensen en maatschappelijk werkers wil je als gezin ontmoeten voordat je officieel toestemming krijgt voor de adoptie via het ‘Memorandum of Agreement’. Het was een uitdaging om op tijd te zijn en dat lukte dan ook niet met het drukke verkeer in de spits van Bangkok (die hier tot 12.00u duurt). Thanwa sliep nog vast toen we hem wekten voor het ontbijt van 7.00uur. Zijn ‘regime\ van 6.00u opstaan in het tehuis is hij al vergeten.
Bij onze –te late- aankomst werden we direct doorgesluisd naar het gangetje met stoelen waar je wordt opgehaald voor de meeting. Daar ontmoetten we de ons bekende ‘social worker’ en na een paar handtekeningen en een slok water werden we binnengeroepen in de grote vergaderzaal. Aan de overkant een hele rij boardmembers klaar, zo’n 10 á 12 paar ogen op ons gericht. Vragen werden een voor een gesteld via de microfoons, en wij reageerden alvorens op ons eigen microfoonknopje te hebben gedrukt. Het autootje waarmee Than enthousiast over de tafel reed gaf een boel storing op dat geluidssysteem, maar we hebben netjes kunnen antwoorden op de vragen. ‘What kind of education do you plan to give him?’ ‘How are you going to combine work and the care for Thanwa?’ en uiteindelijk aan Floor: ‘Would you sing a song for us?’ (Dat was een beetje teveel gevraagd.) En voor Than een rijtje vragen in het Thais waarop hij reageerde met een afgewende blik en stilzwijgen. Uiteindelijk kregen we hartelijke felicitaties en was de sessie afgelopen.
Verder was het een relatief relaxte dag vandaag. Je merkt dat we nu een paar dagen op hetzelfde adres zijn; dat doet hem goed. Than leert elke dag veel bij. Inmiddels heeft hij ook door dat wanneer je wat koopt, je dat aan de caissière moet geven, en dat je dat dan later weer terugkrijgt. Ook leert hij woordjes: papa, mama, too’tje (Floortje), kam, appel, tip (=kip), kop-koen-krap-dank-je-wel (in één adem). Verder kletst hij vrolijk in het Thais tegen ons en leren ook wij elke dag bij. En als we niet begrijpen wat hij wil, wijst nog eens nadrukkelijk met zijn vingertje. Je merkt wel dat de impact van deze situatie groot is. Tot voor kort speelde zijn leven zich af op het rustige terrein van het kindertehuis, met elke dag exact dezelfde structuur (inclusief middagslaapje) en 1x per maand een uitstapje buiten het terrein. De herrie en blingbling in winkels, de drukte op straat en de uitstapjes die we moeten maken voor alle formaliteiten, maken dat het erg vermoeiend voor hem is. En bij hem resulteert dit soms in grote frustratie. Straks als we thuis zijn moet er rust in de tent komen, dan zal hij wat lekkerder in zijn vel gaan zitten. En voor nu doen we ’t zo goed als mogelijk.

dinsdag 22 juni 2010

(Het is hier nu dinsdag 12.50u) Via het wireless net van onze gastfamilie, kunnen we wat extra fotootjes plaatsen. We hebben nu een dagje niets. Morgen (woensdag) is de BoardMeeting. Dan gaan we in ons nette pak de officiële Agreement ondertekenen. Hét papiertje waarmee Than mee kan naar ons Hollandje. Inmiddels heeft Than al veel geleerd. Bijvoorbeeld dat je een zwembroek mag aanhouden in het opblaasbadje (hij staat geweldig opa en oma!).
Bovenste foto: Vanochtend in de kamer bij onze gastheer dhr. Pramote. Than is heel blij met kleurpotloodjes. Hij is er nog niet handig mee, maar snapt wat de bedoeling is.
Middelste foto: In het hotel in Udon Thani (eerder) was niets te doen. Maar Floor verzint altijd wel wat. Mooie hut van lakens en dekens.
Onderste foto: Vorige week vrijdag bij de directeur waar de laatste papieren voor de overdracht worden getekend. Je ziet hier de directeur van het tehuis (dame), onze gastheer, en wij poseren op haar kantoor voor deze statiefoto.