Ruim vier weken zijn we nu thuis en op dit moment houden we een beetje vakantie rundum hause. Than vermaakt zich prima en heeft geen uitstapjes nodig. Voor Floor doen we dat wel, zoals een zonnig dagje 'DippieDoe'. Maar ook thuis weinig reden tot verveling, samen met haar nieuwbakken broertje.
maandag 2 augustus 2010
Vakantiekiekjes
Ruim vier weken zijn we nu thuis en op dit moment houden we een beetje vakantie rundum hause. Than vermaakt zich prima en heeft geen uitstapjes nodig. Voor Floor doen we dat wel, zoals een zonnig dagje 'DippieDoe'. Maar ook thuis weinig reden tot verveling, samen met haar nieuwbakken broertje.
woensdag 21 juli 2010
Immigratie en Naturalisatie
Gisteren zijn we in Den Bosch wezen shoppen voor een verblijfsvergunning voor Than. Bij aankomst in Nederland had hij namelijk alleen nog maar een ‘machtiging voor voorlopig verblijf’, van een half jaar. Met dat belangrijke papiertje kun je bij de IND een verblijfsvergunning aanvragen. Dus hebben we netjes de hele papierwinkel in orde gemaakt, compleet met uittreksels en verklaringen van de gemeente, verklaring voor TBC-onderzoek enz. Vantevoren, bij het maken van de afspraak bij IND (je kunt niet zomaar binnenwandelen), stuitten we echter nog op een probleem. Het visum was verstrekt door de Nederlandse Ambassade in Bangkok, daarbij wordt niet een zg. v-nummer verstrekt. Dat nummer moest ik noemen ter verificatie, nodig om überhaupt een aanvraag te kunnen doen bij de IND. Maar dat hadden we echt niet. Ik: ‘Dus de toekomst van onze zoon hangt af van een v-nummer?’ Dame aan de telefoon: ‘Daar komt het in feite wel op neer ja’. Welkom in de wereld van de immigratie en naturalisatie. Gelukkig toonde de medewerkster in kwestie zich uiteindelijk toch flexibel en vond ze andere manier om te controleren of ik was wie ik zei dat ik was.
Hoe de procedure tot het Nederlanderschap verloopt is voor elk land van herkomst verschillend. Voor Thaise kinderen geldt dat zij met een Thais paspoort naar Nederland komen en een verblijfsvergunning aanvragen. Het eerste jaar fungeren wij formeel nog als pleegouders. In dat jaar doen we een aantal ‘follow-up-rapportages’ en gesprek met de maatschappelijk werkster van Wereldkinderen (die optreedt als 'waarnemer'). Pas daarna geeft Thailand officieel toestemming tot adoptie naar Nederlands recht. Een zorgvuldige werkwijze; ’t is wat werk maar verder niets mis mee. En gister hebben we een mooi document ‘gescoord’ en heeft Than nog leuk vrienden gemaakt met een Colombiaans jongetje die opzien baarde met zijn prachtige Gaudi-toren van Duplo in de speelhoek. Misschien is Than nu geïnspireerd…
Hoe de procedure tot het Nederlanderschap verloopt is voor elk land van herkomst verschillend. Voor Thaise kinderen geldt dat zij met een Thais paspoort naar Nederland komen en een verblijfsvergunning aanvragen. Het eerste jaar fungeren wij formeel nog als pleegouders. In dat jaar doen we een aantal ‘follow-up-rapportages’ en gesprek met de maatschappelijk werkster van Wereldkinderen (die optreedt als 'waarnemer'). Pas daarna geeft Thailand officieel toestemming tot adoptie naar Nederlands recht. Een zorgvuldige werkwijze; ’t is wat werk maar verder niets mis mee. En gister hebben we een mooi document ‘gescoord’ en heeft Than nog leuk vrienden gemaakt met een Colombiaans jongetje die opzien baarde met zijn prachtige Gaudi-toren van Duplo in de speelhoek. Misschien is Than nu geïnspireerd…
zondag 18 juli 2010
Beste allemaal! Heel erg bedankt voor alle berichtjes die jullie voor-, tijdens en na de reis, via blog, e-mail en post naar ons stuurden. Super om zoveel berichten te ontvangen! (Voor Hallmark ligt er overigens nog een uitdaging ;D )
Met Than gaat het heel goed. Zo lang we 't leven eenvoudig houden, zit hij lekker in zijn vel. Hij vindt het heerlijk als Floor uit school komt, om dan samen te spelen. Floor doet altijd haar best om iets leuks met hem te doen. Zoals bijvoorbeeld 'thee met ijsjes' serveren aan een gezelschap poppetjes en beestjes, met het HEMA-servies. Than gedijt op voorspelbaarheid, want dat is voor hem veilig. Ook komt hij zelf met voor hem inmiddels bekende dingetjes op de proppen, ter bevestiging. Zo brengt hij paar keer per dag iets uit het bedritueel te berde: als je dan zijn omhoogstekende snoetje beantwoordt met een kus, zegt hij steevast 'lelteluste' of 'slaap lekke'. En als hij even naar een andere ruimte loopt, zegt hij zwaaiend 'doeii, tot stlaks!'
Het lukt niet altijd om die eenvoud erin te houden op 'n dag. Zo hadden we een ziekenhuisbezoek, waarbij Than een algemene check-up zou krijgen bij de kinderarts. De wachtruimte-met-Efteling-decoratie was leuk, maar bij de arts moest hij uit de kleren en kwam de man dichtbij, dat was fout. Een vreemde die tegen hem praat resulteert al in 'afsluiten', maar als hij je ook moet aanraken en je je broek en shirt uitmoet... daartegen heeft hij gevochten alsof zijn leven ervan af hing. Toen de dokter uiteindelijk naar zijn hartje wilde luisteren met de stethoscoop onder zijn t-shirt (dat shirt ging dus écht niet uit!), werd hij overschreeuwd door Than. (En wellicht de patiëntjes in de kamers ernaast ook.) Heel erg moeilijk was dat, je zou zo graag daar de tijd en gelegenheid hebben om het hem fatsoenlijk uit te leggen en te laten zien. En met dit onderzoekje waren we er niet, want daarna kwam het bloedprikken. Twee verpleegsters en een arts hadden hem uiteindelijk in de 'houdgreep' terwijl ik probeerde te troosten. Dit maken ze toch wel vaker mee, sprak ik uit. 'Nou, zooo erg niet hoor.' De röntgenfoto ging gelukkig veel beter, toen bleef het personeel op afstand en kon ik -getooid in loden jurk- bij hem blijven.
Dagen als deze en dagen waarop hij te maken krijgt met veel onzekerheden en nieuwe mensen, resulteren bij Than in een slechte nachtrust. (En bij ons dus ook.) Maar zolang we ons kunnen aanpassen aan zijn tempo, dan gaat het super!

Met Than gaat het heel goed. Zo lang we 't leven eenvoudig houden, zit hij lekker in zijn vel. Hij vindt het heerlijk als Floor uit school komt, om dan samen te spelen. Floor doet altijd haar best om iets leuks met hem te doen. Zoals bijvoorbeeld 'thee met ijsjes' serveren aan een gezelschap poppetjes en beestjes, met het HEMA-servies. Than gedijt op voorspelbaarheid, want dat is voor hem veilig. Ook komt hij zelf met voor hem inmiddels bekende dingetjes op de proppen, ter bevestiging. Zo brengt hij paar keer per dag iets uit het bedritueel te berde: als je dan zijn omhoogstekende snoetje beantwoordt met een kus, zegt hij steevast 'lelteluste' of 'slaap lekke'. En als hij even naar een andere ruimte loopt, zegt hij zwaaiend 'doeii, tot stlaks!'
Het lukt niet altijd om die eenvoud erin te houden op 'n dag. Zo hadden we een ziekenhuisbezoek, waarbij Than een algemene check-up zou krijgen bij de kinderarts. De wachtruimte-met-Efteling-decoratie was leuk, maar bij de arts moest hij uit de kleren en kwam de man dichtbij, dat was fout. Een vreemde die tegen hem praat resulteert al in 'afsluiten', maar als hij je ook moet aanraken en je je broek en shirt uitmoet... daartegen heeft hij gevochten alsof zijn leven ervan af hing. Toen de dokter uiteindelijk naar zijn hartje wilde luisteren met de stethoscoop onder zijn t-shirt (dat shirt ging dus écht niet uit!), werd hij overschreeuwd door Than. (En wellicht de patiëntjes in de kamers ernaast ook.) Heel erg moeilijk was dat, je zou zo graag daar de tijd en gelegenheid hebben om het hem fatsoenlijk uit te leggen en te laten zien. En met dit onderzoekje waren we er niet, want daarna kwam het bloedprikken. Twee verpleegsters en een arts hadden hem uiteindelijk in de 'houdgreep' terwijl ik probeerde te troosten. Dit maken ze toch wel vaker mee, sprak ik uit. 'Nou, zooo erg niet hoor.' De röntgenfoto ging gelukkig veel beter, toen bleef het personeel op afstand en kon ik -getooid in loden jurk- bij hem blijven.
Dagen als deze en dagen waarop hij te maken krijgt met veel onzekerheden en nieuwe mensen, resulteren bij Than in een slechte nachtrust. (En bij ons dus ook.) Maar zolang we ons kunnen aanpassen aan zijn tempo, dan gaat het super!
dinsdag 13 juli 2010
Waar is onze vlag?
Onze Thaise vlag, die fier aan ons huis wapperde ter ere van de aankomst van Than, is gestolen. Zaterdagavond hebben vermoedelijk voetbalfans met weinig verstand van vlaggen de vlag met stok en al meegenomen. Beetje jammer. Het enige dat ons rest is een fotootje (Ingrid bedankt!) Heeft iemand hem gezien?
maandag 12 juli 2010
Pindakaas
Afgezien van voorbereidingen voor een algehele controle in het ziekenhuis (vanalles opvangen voor ’t lab) en voor de IND en wat administratief geneuzel, lijken we net een gewoon gezin met een bijna-kleuter. Gelukkig voelt het, dankzij onze vermoeidheid (gebroken nachten), wel als kraamtijd ;).
Wie Than in de wandelgangen tegenkomt, ziet een ‘gewone Hollandse jongen’. Hij meldt zich met ‘Hallo mama!’, ‘Doeii’ en ‘Kom!’ alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ook het ‘mama eeeeh eeeeh’ als hij iets wil, is voor een 3-jarige eigenlijk niet veel bijzonders. Maar wie hem aanspreekt, krijgt nog nul op rekest. Vandaag –toen ik op Floor wachtte bij de muziekschool- had hij een ontmoeting met een meisje van dezelfde leeftijd. Het meisje ging bijna automatisch tegen mij praten. ‘Mag ik met zijn autootjes?’ , ‘Ben jij haar kind?’ (Vrij vertaald: is hij uw kind?’). Op mijn ‘ja’, keek ze even bedenkelijk en vroeg: ‘Heb jij haren geverfd?’.
De taal is een vraag van veel mensen; ‘hoe communiceer je met elkaar?’ Ons antwoord is altijd: ‘dat is nog het minste probleem, eigenlijk’. Enerzijds omdat je met gewoon nederlands praten, ondersteund door nonverbale communicatie en de context, eigenlijk al bijna voldoende kunt. Kijk maar naar hoe je communiceert met een 2-jarige die nog slecht praat. Anderszijds omdat wij wat belangrijke thaise uitdrukkingen kennen en Than het snel oppikt. Zo wijst hij alles op tafel aan en verlangt van ons dat wij benoemen: pindakaas, boter, hagelslag, … Hij herhaalt dan alles. (‘Pindakaas’ vindt hij overigens een leuk woord en wordt te pas en te onpas gebruikt.) Hij herhaalt ons eigenlijk de hele dag door. Vandaag bijvoorbeeld hetgeen ik zei toen ik een glas limonade liet omvallen. (Moet op mijn woorden gaan letten…) En zo wilde hij vandaag zijn gekregen KLM-DickBruna-slabber aan. Even later kwam hij terug met de mededeling ‘Andersom!’. Miffy moest aan de voorkant.
Begrijpen doet hij veel. Zo rende hij om zijn zwembroek te halen, na de mededeling ‘zullen we gaan zwemmen?’. Toen Peter voor de grap onderaan de trap zei: ‘Zo, gaan we lekker slapen’, bleef hij stokstijf staan en konden we hem met moeite duidelijk maken dat het om een grapje ging. Maar ook miscommunicatie is natuurlijk aan de orde. Als je aanwijst in een boek met ‘Wat is dat?’, herhaalt hij netjes ‘Wat is dat.’. En het dankjewel [tantelel] ging heel goed totdat wij gingen antwoorden met ‘asjeblief’. Inmiddels zegt hij trots ‘asjeblief’ als hij iets krijgt. Wij corrigeren dan natuurlijk met ‘dankjewel’. Verwarring compleet.
Wie Than in de wandelgangen tegenkomt, ziet een ‘gewone Hollandse jongen’. Hij meldt zich met ‘Hallo mama!’, ‘Doeii’ en ‘Kom!’ alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ook het ‘mama eeeeh eeeeh’ als hij iets wil, is voor een 3-jarige eigenlijk niet veel bijzonders. Maar wie hem aanspreekt, krijgt nog nul op rekest. Vandaag –toen ik op Floor wachtte bij de muziekschool- had hij een ontmoeting met een meisje van dezelfde leeftijd. Het meisje ging bijna automatisch tegen mij praten. ‘Mag ik met zijn autootjes?’ , ‘Ben jij haar kind?’ (Vrij vertaald: is hij uw kind?’). Op mijn ‘ja’, keek ze even bedenkelijk en vroeg: ‘Heb jij haren geverfd?’.
De taal is een vraag van veel mensen; ‘hoe communiceer je met elkaar?’ Ons antwoord is altijd: ‘dat is nog het minste probleem, eigenlijk’. Enerzijds omdat je met gewoon nederlands praten, ondersteund door nonverbale communicatie en de context, eigenlijk al bijna voldoende kunt. Kijk maar naar hoe je communiceert met een 2-jarige die nog slecht praat. Anderszijds omdat wij wat belangrijke thaise uitdrukkingen kennen en Than het snel oppikt. Zo wijst hij alles op tafel aan en verlangt van ons dat wij benoemen: pindakaas, boter, hagelslag, … Hij herhaalt dan alles. (‘Pindakaas’ vindt hij overigens een leuk woord en wordt te pas en te onpas gebruikt.) Hij herhaalt ons eigenlijk de hele dag door. Vandaag bijvoorbeeld hetgeen ik zei toen ik een glas limonade liet omvallen. (Moet op mijn woorden gaan letten…) En zo wilde hij vandaag zijn gekregen KLM-DickBruna-slabber aan. Even later kwam hij terug met de mededeling ‘Andersom!’. Miffy moest aan de voorkant.
Begrijpen doet hij veel. Zo rende hij om zijn zwembroek te halen, na de mededeling ‘zullen we gaan zwemmen?’. Toen Peter voor de grap onderaan de trap zei: ‘Zo, gaan we lekker slapen’, bleef hij stokstijf staan en konden we hem met moeite duidelijk maken dat het om een grapje ging. Maar ook miscommunicatie is natuurlijk aan de orde. Als je aanwijst in een boek met ‘Wat is dat?’, herhaalt hij netjes ‘Wat is dat.’. En het dankjewel [tantelel] ging heel goed totdat wij gingen antwoorden met ‘asjeblief’. Inmiddels zegt hij trots ‘asjeblief’ als hij iets krijgt. Wij corrigeren dan natuurlijk met ‘dankjewel’. Verwarring compleet.
donderdag 8 juli 2010
Ta Papa
Een dag of vijf, zijn we nu thuis met Than. En het gaat goed. In aanmerking genomen wat hij allemaal heeft meegemaakt, doet Than het voorbeeldig. Natuurlijk zijn er allerlei dingen waarmee we aan de slag moeten. Dat hoort nu eenmaal bij zijn achtergrond. Zo wordt hij bijvoorbeeld vaak ‘s nachts wakker en raakt hij dan in paniek als hij niet direct iemand ziet en kan hij nog niet even alleen spelen en moet hij de hele dag ‘vermaakt’ worden. Ook volgt hij mij (Astrid) de hele dag in huis en wil hij je geen seconde uit het oog verliezen. En ondanks dit teken van een goede start voor hechting, merken we dat we er nog lang niet zijn. En natuurlijk moeten wij ook erg wennen aan de nieuwe situatie. Het zijn nu nog even tropendagen en dat zullen tropenweken worden. Maar het gaat naar omstandigheden heel goed.
Steeds zijn er nieuwe dingen die wijzen op zijn -zo andere- achtergrond. Zijn verbaasde gezicht toen hij papa door de telefoon hoorde. De keer dat hij achter de TNT-brievenbus ging kijken waar de post bleef die ik aan de voorkant erin gooide. Zijn blij verraste gezicht toen papa hem in de nek zette (nooit eerder gedaan, wat een lol!). Het feit dat hij geen lange broek aan wilde: ‘ta papa!’. (Een lange broek is in zijn beleving voor grote mensen (mannen), hij kent niets anders dan een korte broek. In Thailand dragen volwassen mannen nooit een korte broek, dat is iets voor kinderen.) De keer dat ik -watertandend- weer eens vers brood op tafel had: bij Than plakte het tegen z’n gehemelte, waarbij hij een smakkend geluid maakte en een vies gezicht trok. Het feit hij elke ochtend naar de lucht wijst, en buiten gaat kijken tegen welk glazen plafond zijn met helium gevulde ballon hangt, die hij per ongeluk losliet (sorry opa&oma!). Zijn vergulde gezicht toen hij in een AH-karretje werd geplant en ik het in beweging zette. Zijn vertwijfelde blik bij de kadootjes voor Floor, het lijkt niet bij hem aan te komen wat 'jarig zijn' bij ons betekent. Zijn fascinatie voor de ronddraaiende was.
zondag 4 juli 2010
Heerlijk thuis!
Thuis was Than was direct bij binnenkomst al op zijn gemak; herkende ons huis van de foto's die hij vooraf van ons toegestuurd had gekregen. Na enkele minuten al, huppelde hij vrolijk door het huis. Nu viel alles op zijn plek. Wat was het ook een vermoeiende en verwarrende reis voor hem, met de vele adressen die we hebben aangedaan, en vele verplichte activiteiten, afgesloten met een lange, nachtelijke vliegreis waarin het slapen maar niet lukte. En ondanks dat die slaap overdag niet werd ingehaald, behield Than gister en vandaag zijn blije koppie. Ook voor onszelf is het erg fijn: het Grote Genieten is begonnen! En daar hoort ook bij: kinderzitje van zolder halen. Op de foto zie je hoe Than zijn eigen kinderzitje op de fiets monteert; hij vindt het geweldig om ons te helpen bij alles wat we doen. Sanoek!
Abonneren op:
Posts (Atom)