
Meer dan drie maanden zijn we nu thuis met Than. Soms lijkt het alsof het nooit anders is geweest. De dagelijkse boterham met pindakaas en hagelslag, rennen naar een AH-kinderkarretje (mét vlaggetje ook al staat die achteraan), samen de was ophangen, kijken naar favoriet Engie Bengie, meezingen met Knofje’s koeterwaals, en een soepel bedritueel met pjama-aa/tannepoete/boekeleze/tlapen. Maar er zijn ook genoeg momenten waarop je je weer realiseert ‘Than heeft al een ander leven achter de rug’ en ‘we moeten elkaar nog leren kennen’. Bijvoorbeeld wanneer hij ’s nachts wakker wordt (2 tot 5 keer per nacht); vaak door een vervelende droom. Of wanneer je je realiseert dat hij 24 uur per dag Floor en ons imiteert, álles wat we zeggen en doen. Of het typisch Aziatische ‘ja’ op een ontkennende vraag (‘wil je geen brood meer?’ ‘Ja’). Of wanneer je je realiseert dat mensen vaker omkijken als je langsloopt met Than, en vaker je kind aanspreken en willen aanraken dan ik bij Floor gewend was op die leeftijd.
Uitstapjes en afspraken met anderen doen we nog steeds mondjesmaat. Ook al doet hij Than stoer met alles mee, een teveel aan activiteiten en indrukken is niet aan te raden. Voor Than is een ommetje naar de twee schommels in het plantsoen een straat verderop, al een groot feest. We moeten ons blijven realiseren dat hij pas drie maanden geleden zijn eerste rit in een auto had, zijn eerste eigen doosje kleurpotloodjes, zijn eerste bezoek aan een supermarkt, eerste boterham, eerste keer slapen in een vreemd bed (compleet met nachtzoen van wildvreemde mensen).
De weken vliegen voorbij, waarin je ogenschijnlijk ‘niets’ doet, althans niets vermeldenswaardigs. Ondertussen leren we elkaar beter kennen, ‘groeit de nieuwe situatie aan ons’ en ben je elke dag hartstikke druk daarmee bezig. Enkele van de afgelopen weken waren overigens extreem hectisch. Peter belandde in het ziekenhuis met een geperforeerde ontstoken blindedarm. Achteraf bleek hij al een dag of vijf met die perforatie rond te lopen, waardoor zijn buik gespoeld moest worden en drie kuren antibiotica via infuus moesten worden toegediend. Hij is erg ziek geweest, vooral na de operatie. Het ziekenhuisverblijf duurde een hele week. Inmiddels gaat het goed, eet en drinkt hij weer en zal uiteindelijk alleen de enorme verticale ritssluiting op zijn onderbuik, getuigen van dit avontuur.
Het gaat dus goed met ons allevier. De impact van de nieuwe situatie is nog steeds groot, maar dat kan niet anders na slechts drie maanden. We gaan er lekker de tijd voor nemen.
