dinsdag 19 april 2011

Monument


Gisteren was een verdrietige dag. We moesten afscheid nemen van Catootje. We vonden haar op onze oprit, daar was ze naar toe gestrompeld nadat een auto haar flink had geraakt. Niet goed uitgekeken bij het oversteken. Nog even heeft Catootje geprobeerd te overleven op de poezebeesten-IC. Maar ’t mocht niet baten. Wat een verdriet. Grote glazen knikkers biggelden onophoudelijk langs Floortjes wangen. Than wist niet zo goed raad met de situatie en meldde ‘ikke niet huilen’. Nadat bleek dat tranen wel aandacht opleveren, deed hij een weinig overtuigende huilpoging. Floor herpakte zich uiteindelijk met daadkracht: we gaan een monument maken! Iets dat ons aan haar herinnert. Lieve Catootje, Groetjes aan Kees en Okkie en bedankt voor het spelen.

vrijdag 4 maart 2011

Het feest kan beginnen...





Vanochtend weer een vuurdoop: carnaval. De school stroomt vol met MegaMindy's, piraten, ridders, elfjes, sneeuwwitjes en ander gespuis. Ons dilemma: gaan we Than dit al aandoen? Zo nee, dan ziet hij Floor en andere kinderen verkleed en hoort hij ze erover praten. Hij zou niet begrijpen waarom hij hierbuiten gehouden wordt; en dat ligt natuurlijk heel gevoelig. Anderzijds is het een hele toestand, dat carnaval. Zelfs bij kleuters met een doorsnee Brabantse achtergrond zie je soms dat het te overweldigend is, zo'n bak met herrie. Afijn, wij hadden besloten om er 1,5 uur van mee te pikken. En mama blijft erbij. Dus ons vanochtend voor dag en dauw uit ons bed gehesen, want er moest verkleed en gesminkt worden. Gelukkig ben ik een ochtendmens ;) En omdat Floor vond dat mama toch ook echt moest verkleden, moest nog geimproviseerd worden. Uiteindelijk ging het goed met ridder Than. Het was inderdaad wel overweldigend, maar hij heeft ook genoten. Zeker na meet&greet met Prins Carnaval, waarbij hij een toetertje kreeg. Afijn, de kop is eraf: one down, four days to go ... ;)

zaterdag 26 februari 2011

Op de bank



't Was een week van slapeloze nachten, paracetamol en papieren zakdoeken; van hevige koorts x2 en uiteindelijk een kuurtje tegen de middenoorontsteking van Than. Die ontdekten we toevallig omdat de dokter, naast luisteren naar de longen, ook even in de oren keek. Than had dus naast hevige koorts, al een aantal dagen flinke pijn gehad, ontdekten we nu. Bij hem had zich dat deels geuit in boosheid en zich verzetten ertegen. Als we vroegen waar hij last van had, zei hij 'bui-pijn' terwijl hij naar zijn hoofd greep. Afijn, inmiddels beide kinders weer aan de beterende hand dankzij aandacht, pillen en natuurlijk de mentale ondersteuning van Plurk.

De wah
Nog een anekdote: Toen de was voor tante Cristel klaar was (hun machien deed 't niet), mocht Than bellen om haar dat te vertellen. "Kikkel, de wah-kik-kelaaj". Waarop Cristel zegt: "Wat zeg je, ik versta je niet". Than herhaalt het nog een paar keer, maar Cristel verstaat echt niet wat hij zegt, zo uit de context en aan de telefoon. Ik fluister het even in de telefoon en Cristel zegt 'Ooh, de was is klaar!' Waarop Than verontwaardigd zegt: 'Dat tei ik toh!'

woensdag 16 februari 2011

Banaan

Vanochtend op school tijdens het fruit-eten werd het wat rommelig in de groep. De juf had zojuist een hap van haar banaan genomen toen ze zei: "Than ga eens op je stoel zitten". Waarop Than antwoordde: "Nie in de mon paten!" [=niet met volle mond praten!].

dinsdag 15 februari 2011

Vierhonderd meter



Voor de derde keer zijn we op zondag gaan schaatsen op de 400m-baan van Irene. Than had er direct de eerste keer al schik in. Vooral het meeliften op zo'n ijzeren schaatshulp is populair: 'heel hard mama!'. De tweede keer heeft Than zich stukgebeten op 't echte werk, dwz blijven staan ipv in spagaat vallen en voortbewegen ipv voortbewogen worden. Nu, de derde keer, heeft hij zelfs twee maal de 400m schaatsend aan de hand van mama, papa, oma of opa afgelegd (Irene, eat your heart out). En daarna natuurlijk je schaatsen netjes droogmaken, net als papa...
En vandaag ging Than voor de derde keer een ochtend naar school. Hij had er zin in, maar wilde wel meermalen bevestigd zien dat mama meegaat en blijft. De laatste keer was hij een uurtje zonder mama en tijdens dat uurtje had Than het eventjes moeilijk. Ook vandaag volgehouden om een uurtje weg te gaan en, hoewel het afscheid weer soepel ging, had hij weer een moeilijk moment gehad en wilde naar mama. Niet leuk voor hem, maar fijn om bevestigd te zien dat Than echt een band met ons aan het opbouwen is. En hoewel het kringgesprek een eeuwigheid duurt als je er niet veel van verstaat, heeft hij genoten van zijn eerste gymles en overhandigde om 12u trots een van zijn eerste schoolplakwerkjes. Gaat helemaal goed komen!

maandag 7 februari 2011

Doei papa mama!

Vandaag is Than voor het eerst naar school geweest. Met de juffen en het klaslokaal had Than vorige week al kennisgemaakt. Nu stapte hij -samen met papa en mama- binnen in een klas vol kleuters. Than kreeg een mooi plekje in de kring naast de juf. Alle kinderen mochten iets vertellen. Sommigen hadden een anekdote, anderen kozen voor gewoon 'goedemorgen juf'. Than's variant was een zacht 'Hoi.' Daarna gingen de kids aan de slag met werkjes en spelletjes. Than maakte een puzzel samen met zijn nieuwe vaste groep2-maatje. Maar toen hij ontdekte dat er ook een computer was, liet hij zijn mentrix voor wat zij was en kreeg het voor elkaar dat hij met de computer mocht spelen. Toen papa na een half uurtje vertrok, zei hij doodgewoon 'doei papa!'. Daarna mocht de groep buitenspelen. Zonder nog naar mama om te kijken rende hij naar buiten. Na even toegekeken te hebben hoe kinderen schipper-mag-ik-overvaren deden, huppelde hij vrolijk met ze mee. Toen mama vroeg: 'zal ik nog even blijven of kom ik je over een uurtje ophalen?', koos Than voor het laatste... Nou ja, dat moet dan maar he. 'Doei mama!' riep hij vrolijk. Fijn dat het zo goed en gemakkelijk gaat. Maar een beetje alert moeten we wel blijven. Als dit gemak voortkomt uit zijn karakter is dat prima. Heeft met onvoldoende hechting te maken (en dat weet je nooit helemaal zeker in dit geval), moeten we voorzichtig zijn. Want in zeven maandjes is dat hechtingsproces natuurlijk nog niet 'voltooid'. Voorlopig starten we met twee ochtenden in de week naar school: zo kan Than genieten van het spelen met de kinderen en krijgt het hechtingsproces daarnaast nog ruim voldoende aandacht. Tot donderdag, juf!



dinsdag 1 februari 2011

Waar is Berend Botje gebleven?

Zeven maanden precies, is Than nu bij ons. Wat is het verschil groot tussen toen en nu. Waar we in het begin nog veel strijd hadden ('wie zijn jullie dat je voor mij iets bepaalt?') draait Than nu lekker mee in ons ritme. Waar hij zich eerst nog in bochten ging wringen bij ontmoeting met anderen (dichtslaan of juist aanstellen), durft Than nu meer zichzelf te zijn. En waar hij eerst ons maar altijd nadeed om er maar zeker van te zijn dat hij 'erbij hoort', leren we nu steeds meer over zijn eigen interesses en voorkeuren. Knackebrod is bijvoorbeeld lekkerder dan beschuit; laarsjes zijn fijner dan schoenen; speelgoed met knopjes is leuker dan zelf bouwen; puzzels zijn vreselijk en spelletjes zijn leuk; en muziek en zingen is geweldig. Than loopt vaak zingend door het huis, combineert Berend Botje met de 2 beren die broodjes smeren en noemt alle hoofddeksels voortaan 'hoedjevanpapier'. Op de foto's zie je hoe Than zichzelf begeleidt op de piano, vol overgave zingend '... waar is Berend Botje gebleven.. '. Is dit nog steeds het imiteren van ons, of houdt Than echt van zingen en muziek? Het moet haast wel het laatste zijn... Mooi en bijzonder wat ons betreft.
We hebben besloten dat een nieuwe uitdaging wel verantwoord is: morgen gaan we kijken in klas bij juf Lilian en juf Loekie. Wel 'beetje pannen' (=spannend) aldus Than...